19.12 Τα βασικά στα αντίγραφα ασφαλείας

Τα τρία κύρια προγράμματα για την δημιουργία αντιγράφων ασφαλείας είναι το dump(8), το tar(1), και το cpio(1).

19.12.1 Αντιγραφή και επαναφορά δεδομένων

Τα παραδοσιακά προγράμματα αντιγράφων ασφαλείας του UNIX® είναι το dump και το restore. Χειρίζονται τον οδηγό αποθήκευσης ως μια συλλογή από blocks δίσκου, σε χαμηλότερο δηλαδή επίπεδο απ' αυτό που υφίσταται στην έννοια των αρχείων, των συνδέσμων και των καταλόγων που δημιουργούνται από τα συστήματα αρχείων. Το dump αντιγράφει ένα ολόκληρο σύστημα αρχείων σε μία συσκευή. Δεν είναι εφικτό ν' αντιγράψει μόνο μέρος ενός συστήματος αρχείων ή ενός δέντρου καταλόγου που εκτείνεται σε περισσότερα του ενός συστήματα αρχείων. To dump δεν αντιγράφει αρχεία και καταλόγους στην ταινία, όμως αντιγράφει τα πρωτογενή blocks δεδομένων τα οποία αποτελούν τα αρχεία και τους καταλόγους.

Σημείωση: Αν χρησιμοποιείτε το dump στον ριζικό κατάλογο, δε θα μπορέσετε να αντιγράψετε τους καταλόγους /home και /usr ή και πολλούς άλλους καταλόγους αφού αυτοί είναι τυπικά σημεία προσάρτησης γι' άλλα συστήματα αρχείων ή συμβολικοί δεσμοί σ' αυτά τα συστήματα αρχείων.

To dump έχει ιδιοτροπίες που εξακολουθούν να παραμένουν από την πρώιμη εποχή της 6ης Έκδοσης του AT&T UNIX (περίπου το 1975). Οι προεπιλεγμένες παράμετροι του προγράμματος είναι κατάλληλες για ταινίες 9-track (6250 bpi), όχι τα υψηλής πυκνότητας μέσα που είναι διαθέσιμο σήμερα (μέχρι και 62,182 ftpi). Αυτές οι προεπιλογές θα πρέπει να αγνοηθούν στη γραμμή εντολών προκειμένου να αξιοποιηθεί η χωρητικότητα των σημερινών οδηγών ταινιών.

Είναι επίσης εφικτό να αντιγραφούν δεδομένα δια μέσου δικτύου σ' έναν οδηγό ταινίας που είναι συνδεδεμένος μ' έναν άλλον υπολογιστή με τη χρήση του rdump και του rrestore. Και τα δύο προγράμματα βασίζονται στο rcmd(3) και το ruserok(3) προκειμένου να προσπελάσουν τον απομακρυσμένο οδηγό ταινίας. Επομένως, ο χρήστης που δημιουργεί αντίγραφο ασφαλείας θα πρέπει να συμπεριλαμβάνεται στο αρχείο .rhosts του απομακρυσμένου υπολογιστή. Τα ορίσματα στο rdump και το rrestore θα πρέπει να' ναι κατάλληλα για χρήση στον απομακρυσμένο υπολογιστή. Όταν πρόκειται να λειτουργήσετε το rdump από έναν υπολογιστή FreeBSD σ' έναν οδηγό ταινίας Exabyte που είναι συνδεδεμένος μ' ένα σύστημα Sun και ονομάζετε komodo , χρησιμοποιείστε:

# /sbin/rdump 0dsbfu 54000 13000 126 komodo:/dev/nsa8 /dev/da0a 2>&1

Προσέξτε: Αυτές είναι οι συνέπειες ασφάλισης προκειμένου να επιτραπεί η πιστοποίηση του .rhosts. Εκτιμήστε την περίπτωση σας προσεκτικά.

Είναι επίσης εφικτό να χρησιμοποιήσετε το dump και το restore μ' έναν πιο ασφαλή τρόπο, πάνω απ' το ssh.

Παράδειγμα 19-1. Χρήση του dump στο ssh

# /sbin/dump -0uan -f - /usr | gzip -2 | ssh -c blowfish \
          targetuser@targetmachine.example.com dd of=/mybigfiles/dump-usr-l0.gz

Ή χρησιμοποιώντας την μέθοδο του dump, ορίζοντας την μεταβλητή περιβάλλοντος RSH:

Παράδειγμα 19-2. Χρήση του dump στο ssh με όρισμα RSH

# RSH=/usr/bin/ssh /sbin/dump -0uan -f targetuser@targetmachine.example.com:/dev/sa0 /usr

19.12.2 Το πρόγραμμα tar

Το tar επίσης ανάγεται χρονικά πίσω, στην 6η Έκδοση του AT&T UNIX (περίπου το 1975). Το tar λειτουργεί για την 'πακετοποίηση' του συστήματος αρχείων; γράφει αρχεία και καταλόγους σε ταινία. Το tar δεν υποστηρίζει όλο το εύρος των επιλογών που 'ναι διαθέσιμες στο cpio(1), όμως δεν απαιτεί την ασυνήθιστη pipeline εντολή που χρειάζεται το cpio.

Στο FreeBSD 5.3 και στα μεταγενέστερα, είναι διαθέσιμα τόσο το GNU tar όσο και το προεπιλεγμένο bsdtar. Η έκδοση GNU μπορεί να συνεργαστεί με το gtar. Υποστηρίζει απομακρυσμένες συσκευές χρησιμοποιώντας την ίδια σύνταξη με το rdump. Για να λειτουργήσετε το tar σ' έναν οδηγό ταινίας Exabyte που είναι συνδεδεμένος μ' ένα σύστημα Sun και ονομάζετε komodo , χρησιμοποιείστε:

# /usr/bin/gtar cf komodo:/dev/nsa8 . 2>&1

Η ίδια διαδικασία μπορεί να επιτευχθεί με το bsdtar χρησιμοποιώντας μία pipeline και το rsh προκειμένου να στείλετε τα δεδομένα σε ένα απομακρυσμένο οδηγό ταινίας.

# tar cf - . | rsh hostname dd of=tape-device obs=20b

Σε περίπτωση που ανησυχείτε για την ασφάλεια των εφεδρικών αντιγράφων που γίνεται μέσω κάποιου δικτύου θα πρέπει να χρησιμοποιήσετε την εντολή ssh αντί της rsh.

19.12.3 Το πρόγραμμα cpio

Το cpio(1) είναι το αυθεντικό πρόγραμμα αντιγραφής ροών δεδομένων ταινίας του UNIX για τα μαγνητικά μέσα. Το cpio έχει επιλογές (ανάμεσα σε πολλές άλλες) που εκτελούν byte-swapping, γράφουν έναν αριθμό διαφορετικών διατάξεων αρχείων, και μεταδίδουν τα δεδομένα σε άλλα προγράμματα. Αυτό το τελευταίο χαρακτηριστικό καθιστά το cpio εξαιρετική επιλογή για μέσα εγκατάστασης. Το cpio δε γνωρίζει πως να αναπτυχθεί στο δέντρο καταλόγου, έτσι πρέπει να του παραχωρηθεί μέσω του stdin μία λίστα με αρχεία.

Το cpio δεν υποστηρίζει εφεδρικά αντίγραφα μέσω δικτύου. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ένα pipeline (κανάλι ταχείας επεξεργασίας) και με το rsh να στείλετε τα δεδομένα σε ένα απομακρυσμένο οδηγό ταινίας.

# for f in directory_list; do
find $f >> backup.list
done
# cpio -v -o --format=newc < backup.list | ssh user@host "cat > backup_device"

Όπου directory_list είναι η λίστα με τους κατάλογους που θέλετε να κάνετε εφεδρικά αντίγραφα, το user@host είναι ο συνδυασμός χρήστη/όνομα υπολογιστή που θα διεξαχθούν τα εφεδρικά αντίγραφα, και το backup_device είναι η συσκευή στην οποία θα αποθηκευτούν τα αντίγραφα ασφαλείας (π.χ., /dev/nsa0).

19.12.4 Το πρόγραμμα pax

Το pax(1) είναι η απάντηση του οργανισμού IEEE/POSIX® στα προγράμματα tar και cpio. Με τα χρόνια οι διάφορες εκδόσεις του tar και του cpio έχασαν ελαφρώς τη συμβατότητα τους. Οπότε αντί να προσπαθεί να τα τυποποιήσει πλήρως, ο οργανισμός POSIX δημιούργησε ένα νέο εργαλείο αρχειοθέτησης. Το pax επιχειρεί να διαβάσει και να γράψει πολλές από τις διάφορες μορφές του cpio και του tar, συν τις νέες επιπρόσθετες δικές του. Η εντολή του μοιάζει πιο πολύ με αυτή του cpio παρά του tar.

19.12.5 Το σύστημα Amanda

Το Amanda (Advanced Maryland Network Disk Archiver) είναι ένα τύπου πελάτη/εξυπηρετητή σύστημα εφεδρικών αντιγράφων, παρά ένα μεμονωμένο πρόγραμμα. Ένας εξυπηρετητής Amanda θα πάρει αντίγραφα ασφαλείας, σ' ένα ξεχωριστό οδηγό ταινίας, από οποιοδήποτε υπολογιστή που έχει πελάτη Amanda και σύνδεση σε εξυπηρετητή Amanda. Ένα κοινό πρόβλημα σε χώρους με πλήθος μεγάλων δίσκων είναι ότι ο χρόνος ο οποίος χρειάζεται για να δημιουργηθούν τα δεδομένα των εφεδρικών αντιγράφων στην ταινία, υπερβαίνει το συνολικό χρόνο που είναι διαθέσιμος για τη διαδικασία αυτή. Το Amanda λύνει αυτό το πρόβλημα. Το Amanda μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα «holding disk» προκειμένου να παίρνει εφεδρικά αντίγραφα από αρκετά συστήματα αρχείων ταυτοχρόνως. Το Amanda δημιουργεί τα «archive sets»: μια ομάδα από ταινίες που χρησιμοποιούνται για μια χρονική περίοδο προκειμένου να αποθηκεύουν τα πλήρη εφεδρικά αντίγραφα όλων των συστημάτων αρχείων που αναφέρονται στο αρχείο ρυθμίσεων του Amanda. Το «archive set» παρέχει επίσης νυχτερινά και επιπρόσθετα (ή διαφοροποιημένα) αντίγραφα ασφαλείας όλων των συστημάτων αρχείων. Για την επαναφορά ενός κατεστραμμένου συστήματος αρχείων απαιτείται το πιο πρόσφατο πλήρη αντίγραφο ασφαλείας και τα διαφοροποιημένα εφεδρικά αντίγραφα.

Το αρχείο ρυθμίσεων παρέχει άψογο έλεγχο των αντιγράφων ασφαλείας και της δικτυακής κίνησης που αναπτύσει το Amanda. Το Amanda θα χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε από τα προγράμματα αντιγράφων ασφαλείας που αναφέρθηκαν πιο πάνω, προκειμένου να γράψει τα δεδομένα σε ταινία. Το Amanda είναι διαθέσιμο είτε ως port ή ως πακέτο, δεν είναι αρχικά εγκατεστημένο.

19.12.6 Μη κάνετε τίποτα

«Η αδράνεια» δεν είναι ένα πρόγραμμα για τον υπολογιστή, αλλά η πιο ευρέως διαδεδομένη στρατηγική στα αντίγραφα ασφαλείας. Δεν απαιτούνται αρχικά κεφάλαια για την αγορά εξοπλισμού. Δεν υπάρχει πλάνο τήρησης εφεδρικών αντιγράφων να ακολουθηθεί. Απλά πείτε όχι. Αν κάτι συμβεί στα δεδομένα σας χαμογελάστε και ανεχτείτε το.

Αν ο χρόνος και τα δεδομένα σας δεν έχουν ιδιαίτερη αξία, τότε το να «Μην κάνετε τίποτα» είναι το καταλληλότερο πρόγραμμα για τον υπολογιστή σας. Αλλά προσέξτε, το UNIX είναι ένα χρήσιμο εργαλείο, μπορεί να το ανακαλύψετε αυτό μέσα στους πρώτους έξι μήνες έχοντας μια συλλογή από αρχεία χρήσιμα για σας.

Το να «Μην κάνετε τίποτα» είναι η σωστή μέθοδος για καταλόγους όπως ο /usr/obj και άλλους δενδρικούς που μπορεί να δημιουργηθούν από τον υπολογιστή σας. Για παράδειγμα τα αρχεία τα οποία αποτελούν την HTML ή την PostScript® έκδοση του Οδηγού αυτού. Αυτές οι μορφές αρχείων έχουν δημιουργηθεί από εισαγμένα αρχεία SGML. Δεν είναι απαραίτητο να δημιουργηθούν εφεδρικά αντίγραφα των αρχείων HTML και των αρχείων PostScript. Στα αρχεία SGML παίρνονται αντίγραφα ασφαλείας τακτικά.

19.12.7 Ποιό είναι το καλύτερο πρόγραμμα για τη λήψη εφεδρικών αντιγράφων;

Η Elizabeth D. Zwicky σύγκρινε διεξοδικά όλα τα προγράμματα τήρησης αντιγράφων ασφαλείας τα οποία συζητήθηκαν εδώ. Η καλύτερη επιλογή για να προστατεύεται τα δεδομένα σας και όλες τις ιδιοτροπίες των συστημάτων αρχείων του UNIX είναι το πρόγραμμα dump. Η Elizabeth δημιούργησε συστήματα αρχείων που εμπεριέχουν μεγάλη ποικιλία ασυνήθιστων καταστάσεων (και μερικές όχι και τόσο ασυνήθιστες) και στη συνέχεια σύγκρινε κάθε πρόγραμμα με το να λαμβάνει και να επαναφέρει εφεδρικά αντίγραφα από αυτά τα συστήματα αρχείων. Οι ιδιομορφίες περιελάμβαναν: αρχεία με τρύπες, αρχεία με τρύπες και μπλοκ με κενά δεδομένα (nulls), αρχεία με περίεργους χαρακτήρες στα ονόματα τους, μη-αναγνώσιμα και μη-εγγράψιμα αρχεία, αρχεία συσκευών, αρχεία που μεταβάλλεται το μέγεθος τους κατά τη διάρκεια λήψης των εφεδρικών αντιγράφων, αρχεία τα οποία δημιουργούνται και διαγράφονται κατά τη διάρκεια λήψης των εφεδρικών αντιγράφων και πολλά άλλα. Η Elizabeth παρουσίασε τα αποτελέσματα στο LISA V τον Οκτώβρη του 1991. Δείτε τις διεξοδικές συγκρίσεις στα προγράμματα αντιγράφων ασφαλείας και αρχειοθέτησης..

19.12.8 Διαδικασία επαναφοράς έκτακτης ανάγκης

19.12.8.1 Πριν την καταστροφή

Υπάρχουν τέσσερα μόνο βήματα που πρέπει να διεξάγετε για την προετοιμασία για οποιαδήποτε καταστροφή που ενδεχομένως συμβεί.

Πρώτον, τυπώστε το bsdlabel από κάθε δίσκο (π.χ. bsdlabel da0 | lpr ), τον πίνακα συστήματος αρχείων (/etc/fstab ) καθώς και όλα τα μηνύματα εκκίνησης, από φορές το καθένα.

Δεύτερον, εξακριβώστε ότι οι δισκέτες εκκίνησης και διόρθωσης (boot.flp και fixit.flp) έχουν όλες τις συσκευές σας. Ο ευκολότερος τρόπος ελέγχου είναι να επανεκκινήσετε το μηχάνημα με τη δισκέτα εκκίνησης και να ελέγξετε τα μηνύματα εκκίνησης. Αν όλες σας οι συσκευές αναφέρονται και είναι λειτουργικές, πηγαίνετε στο τρίτο βήμα.

Διαφορετικά, θα πρέπει να δημιουργήσετε δύο εξατομικευμένες δισκέτες εκκίνησης οι οποίες να έχουν ένα πυρήνα ο οποίος να μπορεί να προσαρτήσει όλους τους δίσκους και να αποκτά πρόσβαση στον οδηγό ταινίας. Αυτές οι δισκέτες πρέπει να περιέχουν τα εργαλεία: fdisk, bsdlabel, newfs, mount, καθώς και οποιοδήποτε πρόγραμμα λήψης αντιγράφων ασφαλείας χρησιμοποιείται. Αυτά τα προγράμματα θα πρέπει να είναι στατικά συνδεδεμένα. Αν χρησιμοποιείτε το dump, θα πρέπει στη δισκέτα επίσης να υπάρχει και το restore.

Τρίτον, δημιουργείται δισκέτες ασφαλείας τακτικά. Μπορεί οποιεσδήποτε αλλαγές κάνετε μετά την τελευταία λήψη αντιγράφων ασφαλείας να χαθούν. Προστατέψτε τις ταινίες με τα αντίγραφα ασφαλείας από τυχόν εγγραφές.

Τέταρτον, ελέγξετε τις δισκέτες (είτε τη boot.flp και τη fixit.flp ή τις δύο εξατομικευμένες δισκέτες εκκίνησης που φτιάξατε στο δεύτερο βήμα) και τις ταινίες εφεδρικών αντιγράφων. Σημειώστε την διαδικασία. Αποθηκεύστε αυτές τις σημειώσεις μαζί με τη δισκέτα εκκίνησης, τις εκτυπώσεις και τις ταινίες. Θα βρεθείτε τόσο εκνευρισμένοι κατά την επαναφορά τους ώστε οι σημειώσεις αυτές ίσως σας αποτρέψουν από το να τις καταστρέψετε. (Πως; Στη θέση της εντολής tar xvf /dev/sa0, μπορεί ατυχώς να πληκτρολογήσετε tar cvf /dev/sa0 και να αντικαταστήσετε την ωφέλιμη εγγραφή της ταινία.

Για επιπρόσθετη ασφάλεια, φτιάξτε δισκέτες εκκίνησης και δύο ταινίες αντιγράφων ασφαλείας κάθε φορά. Αποθηκεύστε κάθε μια σε κάποια απομακρυσμένη τοποθεσία. Απομακρυσμένη τοποθεσία ΔΕΝ είναι το υπόγειο του ίδιου κτιρίου με το γραφείο. Δυστυχώς κάποιες εταιρίες στο World Trade Center έμαθαν αυτό το μάθημα με πολύ σκληρό τρόπο. Μια απομακρυσμένη τοποθεσία πρέπει να έχει σημαντική απόσταση από τους υπολογιστές και τους σκληρούς σας δίσκους.

Παράδειγμα 19-3. A Script for Creating a Bootable Floppy

#!/bin/sh
#
# create a restore floppy
#
# format the floppy
#
PATH=/bin:/sbin:/usr/sbin:/usr/bin

fdformat -q fd0
if [ $? -ne 0 ]
then
	 echo "Bad floppy, please use a new one"
	 exit 1
fi

# place boot blocks on the floppy
#
bsdlabel -w -B /dev/fd0c fd1440

#
# newfs the one and only partition
#
newfs -t 2 -u 18 -l 1 -c 40 -i 5120 -m 5 -o space /dev/fd0a

#
# mount the new floppy
#
mount /dev/fd0a /mnt

#
# create required directories
#
mkdir /mnt/dev
mkdir /mnt/bin
mkdir /mnt/sbin
mkdir /mnt/etc
mkdir /mnt/root
mkdir /mnt/mnt			# for the root partition
mkdir /mnt/tmp
mkdir /mnt/var

#
# populate the directories
#
if [ ! -x /sys/compile/MINI/kernel ]
then
	 cat << EOM
The MINI kernel does not exist, please create one.
Here is an example config file:
#
# MINI -- A kernel to get FreeBSD onto a disk.
#
machine         "i386"
cpu             "I486_CPU"
ident           MINI
maxusers        5

options         INET                    # needed for _tcp _icmpstat _ipstat
                                        #            _udpstat _tcpstat _udb
options         FFS                     #Berkeley Fast File System
options         FAT_CURSOR              #block cursor in syscons or pccons
options         SCSI_DELAY=15           #Be pessimistic about Joe SCSI device
options         NCONS=2                 #1 virtual consoles
options         USERCONFIG              #Allow user configuration with -c XXX

config          kernel	root on da0 swap on da0 and da1 dumps on da0

device          isa0
device          pci0

device          fdc0	at isa? port "IO_FD1" bio irq 6 drq 2 vector fdintr
device          fd0	at fdc0 drive 0

device          ncr0

device          scbus0

device          sc0	at isa? port "IO_KBD" tty irq 1 vector scintr
device          npx0	at isa? port "IO_NPX" irq 13 vector npxintr

device          da0
device          da1
device          da2

device          sa0

pseudo-device   loop            # required by INET
pseudo-device   gzip            # Exec gzipped a.out's
EOM
	 exit 1
fi

cp -f /sys/compile/MINI/kernel /mnt

gzip -c -best /sbin/init > /mnt/sbin/init
gzip -c -best /sbin/fsck > /mnt/sbin/fsck
gzip -c -best /sbin/mount > /mnt/sbin/mount
gzip -c -best /sbin/halt > /mnt/sbin/halt
gzip -c -best /sbin/restore > /mnt/sbin/restore

gzip -c -best /bin/sh > /mnt/bin/sh
gzip -c -best /bin/sync > /mnt/bin/sync

cp /root/.profile /mnt/root

chmod 500 /mnt/sbin/init
chmod 555 /mnt/sbin/fsck /mnt/sbin/mount /mnt/sbin/halt
chmod 555 /mnt/bin/sh /mnt/bin/sync
chmod 6555 /mnt/sbin/restore

#
# create minimum file system table
#
cat > /mnt/etc/fstab <<EOM
/dev/fd0a    /    ufs    rw  1  1
EOM

#
# create minimum passwd file
#
cat > /mnt/etc/passwd <<EOM
root:*:0:0:Charlie &:/root:/bin/sh
EOM

cat > /mnt/etc/master.passwd <<EOM
root::0:0::0:0:Charlie &:/root:/bin/sh
EOM

chmod 600 /mnt/etc/master.passwd
chmod 644 /mnt/etc/passwd
/usr/sbin/pwd_mkdb -d/mnt/etc /mnt/etc/master.passwd

#
# umount the floppy and inform the user
#
/sbin/umount /mnt
echo "The floppy has been unmounted and is now ready."

19.12.8.2 Μετά την καταστροφή

Το ερώτημα είναι: επιβίωσε το υλικό του υπολογιστή σας; Εφόσον παίρνατε τακτικά αντίγραφα ασφαλείας δε χρειάζεται να ανησυχείτε για το λογισμικό.

Αν το υλικό έχει καταστραφεί, θα πρέπει να αντικατασταθούν οι συσκευές προτού επιχειρήσετε να χρησιμοποιήσετε τον υπολογιστή.

Αν το υλικό είναι εντάξει, ελέγξτε τις δισκέτες σας. Αν χρησιμοποιείτε εξατομικευμένη δισκέτα εκκίνησης, εκκινήστε ως single-user (Στη γραμμή εντολών boot: πληκτρολογήστε -s). Παραμερίστε την παρακάτω παράγραφο.

Αν χρησιμοποιείτε τις δισκέτες boot.flp και fixit.flp, συνεχίστε την ανάγνωση. Βάλτε τη δισκέτα boot.flp στον πρώτο οδηγό δισκέτας και εκκινήστε τον υπολογιστή. Στην οθόνη θα εμφανιστεί το αρχικό μενού εγκατάστασης. Επιλέξτε Fixit--Repair mode with CDROM or floppy.. Βάλτε τη δισκέτα fixit.flp όταν ζητηθεί. Τοrestore και τα άλλα προγράμματα που χρειάζεστε βρίσκονται στον κατάλογο /mnt2/rescue ( /mnt2/standγια εκδόσεις του FreeBSD που είναι παλαιότερες από την έκδοση 5.2).

Ανακτήστε κάθε ένα αρχείο χωριστά.

Προσπαθήστε να προσαρτήσετε (π.χ. mount /dev/da0a /mnt) το ριζικό διαμέρισμα (root partition) του πρώτου σας δίσκου. Αν το bsdlabel έχει καταστραφεί, χρησιμοποιείστε το bsdlabel για να ξανά διαμερίσετε και να δώσετε ετικέτα στο δίσκο ώστε να ταιριάζει με την ετικέτα που εκτυπώσατε και αποθηκεύσατε. Χρησιμοποιείστε το newfs για να δημιουργήσετε πάλι το σύστημα αρχείων. Προσαρτήστε πάλι το ριζικό κατάλογο της δισκέτας με δυνατότητα ανάγνωσης-εγγραφής (mount -u -o rw /mnt). Χρησιμοποιήστε το πρόγραμμα που λαμβάνετε αντίγραφα ασφαλείας και τις ταινίες αποθήκευσης για να ανακτήσετε τα δεδομένα από αυτό το σύστημα αρχείων (π.χ. restore vrf /dev/sa0). Απο-προσαρτήστε το σύστημα αρχείων (π.χ. umount /mnt). Επαναλάβετε τη διαδικασία για κάθε σύστημα αρχείων που έχει καταστραφεί.

Μόλις λειτουργήσει το σύστημα, κάντε αντίγραφα ασφαλείας σε καινούργιες ταινίες. Οτιδήποτε προκάλεσε την κατάρρευση ή την απώλεια δεδομένων μπορεί να επαναληφθεί. Κάθε μία ώρα που ασχολείστε τώρα μπορεί να σας γλυτώσει από τυχών συμφορές αργότερα.

Αυτό το κείμενο, και άλλα κείμενα, μπορεί να βρεθεί στο ftp://ftp.FreeBSD.org/pub/FreeBSD/doc/.

Για ερωτήσεις σχετικά με το FreeBSD, διαβάστε την τεκμηρίωση πριν να επικοινωνήσετε με την <questions@FreeBSD.org>.
Για ερωτήσεις σχετικά με αυτή την τεκμηρίωση, στείλτε e-mail στην <doc@FreeBSD.org>.